محــمد ا صـغـر( عـبا د ي )

   ا هـل مـعا ر ف

     با ز بیـن ! د شمن چه ګلی د ا د به آ ب          با زبا نیــرنګ چه د ل هـا کرد کـبا ب  

    با زا نجــا م د ا د کا ری را که نیـســت           جـا یزویـا هــــم روا د رهــیچ کـتـا ب

    سا خـت غمکـین هـمو طنـش بهــرآ ن           تا کـه خـوش ســا زد میـــا ویا نــوا ب

   آ ن نــوا ب وآ ن م یــا ئی کـه هـمیــش           سا خـتـــه چشـم مـرد م  مـــا پــرزآ ب 

    ا زمحبــت هــا ود وستی هـا ی شـــا ن          رنج کشــید ه مـرد م مــا هــم عــذ ا ب

    آ نکـه حــکا م وطـن ا ي  وا ، د ریــغ           کرد ه برقـول وسخنش بـس ، حسـا ب  

   آ نکــه طی ســـا لـــــیـا ن بــس د را ز           د ا شت پنهـا ن مطلـب ورخ د رنقــا ب 

   آ خــرا لا مــرخـود ګــذ شــت روزګا ر            د ا شــتـه و د ا رد د شمن ، بی نقــا ب 

   ا هـل مـعا رف را به تیــزا ب سوخـتن           د ا د جوا ب به بس سوؤا لِ بی جـوا ب 

   نورچشم مـرد ما ن با خـت ، نورچشم           ا نــد رره د وسـتی  بــا علــــم وکــتـا ب

                                                                      نوا مبر۲۰۰۸- برا متون –  کا نا د ا