محــمد ا صـغـر( عـبا د ي )
ا هـل مـعا ر ف با ز بیـن ! د شمن چه ګلی د ا د به آ ب با زبا نیــرنګ چه د ل هـا کرد کـبا ب با زا نجــا م د ا د کا ری را که نیـســت جـا یزویـا هــــم روا د رهــیچ کـتـا ب سا خـت غمکـین هـمو طنـش بهــرآ ن تا کـه خـوش ســا زد میـــا ویا نــوا ب آ ن نــوا ب وآ ن م یــا ئی کـه هـمیــش سا خـتـــه چشـم مـرد م مـــا پــرزآ ب ا زمحبــت هــا ود وستی هـا ی شـــا ن رنج کشــید ه مـرد م مــا هــم عــذ ا ب آ نکـه حــکا م وطـن ا ي وا ، د ریــغ کرد ه برقـول وسخنش بـس ، حسـا ب آ نکــه طی ســـا لـــــیـا ن بــس د را ز د ا شت پنهـا ن مطلـب ورخ د رنقــا ب آ خــرا لا مــرخـود ګــذ شــت روزګا ر د ا شــتـه و د ا رد د شمن ، بی نقــا ب ا هـل مـعا رف را به تیــزا ب سوخـتن د ا د جوا ب به بس سوؤا لِ بی جـوا ب نورچشم مـرد ما ن با خـت ، نورچشم ا نــد رره د وسـتی بــا علــــم وکــتـا ب نوا مبر۲۰۰۸- برا متون – کا نا د ا
|