ای تنها بهانه ی زیستن!
شب سیا مرا مژده سپیده تویـــــــــــــــی
نگاه منـــــــــــــــتظرم را سواد دیده تویی
به تار و پود تنم در حــــــــــــریم بینش من
چه جادو ییست به مهر اندر آفریـــــــده تویی
به پای بوس تو دستم نمی رسد هیـــــــهات
که بس زدستــــــــــرسم دور آرمیده تویی
دلم از ایـــــــن غم جانکاه سخت بیزار است
که من هلاک تو و ازبرم رمیــــــــده تویی
اگر مجــــــــــال دهی این به ابر ویت گویم
به چاک کردن دل تیغ آبدیــــــــــده تویی
قضابه عشق توام سوخت این چه انصاف است
گهی کـــــــــه غیر مرا قدس برگزیده تویی
به جرم آنکه دل از عشق می نـــــــــپر هیزد
دریغ قامت من همچو نون خمیـــــــده تویی
اسیر سحــــــــــر نگاه تو سخت گشته منم
به زره زره وجــــــودم چه خوش تنیده تویی
عبدلقدیر رحیمی کابل تا بستان 1378
rahimiqadir@gmail.com