بلبلان آواره
آواره بلبـلانیـم، هـــر گــــوشه سرایِ مـــا
هجــرانِ دیگر دارد، هــــر شام صبـایِ مـــا
فــــریاد هزارُ کردیم، اما کو گوشِ سامع؟
بـرهـرگلی که خواندیم، نشنیده صدایِ مــــا
در هر چمن و گلشن رفتیم و فغان کردیم
پــــاسخ نگـرفت هیچگـه، آوایِ گـــدایِ مــــا
بر نرگس و بر سوسن گفتیم و نکو گفتیم
نشناخته یکـی مــا را، خنــدیده بـــرایِ مــــا
مـا وصفِ او میکردیم، هرجا که گلی دیدیم
عنـــوانِ تمــــلق را، تهمت زده پــــایِ مــــا
جمعـی به خطا رفتند، تحلیلِ دیگـر کــردند
ضعفِ غـــم و درد گفتند، تعبیرِ نـــوایِ مــــا
این شور و فغـانِ مـا از دردِ دلِ مـا نیست!
تعــریف رُخِ یـار است درهـرسور و نایِ مـــا
مــا قصه کجـا دانیم جــز توصیفِ گلـرویان
تحسینِ نگـار کـردیم ایـن بوده خطایِ مــــا
در مدحِ گل و گلشن، زندگی بسر کردیم
غفلت به وضعِ خویشتن،هیچ کرده بهایِ مــا
بیچاره گیِ ما بین، مطرودِ چمن گشتیم
از بسکه جفا دیدیم ،بیــــم آرد بقــــایِ مـــا
یک عمری فدا کاری آخــر چه ثمـــر آورد
جــز خلـوت و تنهـــایی، محصولِ وفــایِ مـــا ؟
بیمــــارِ محبت را دارو و علاجی نیست
دوستی و عطوفت است!درمان وشفایِ مــا
محمد عارف یوسفی
آمستردام
بیست و هشتم نوامبر ۲۰۰۸
۲۸-۱۱-۲۰۰۸