بیتو برباد
دور از تو در این خانه سر زیستنم نیست
میل رخ گلگو ن و هوای چمنم نیست
بر هـــــــر نفسم گر ندمد رایح زلفت
یارای بر آوردن حرف از دهنــم نیست
سرشار خیـــــــالت نبود گر غزل من
آراسته با شور نــــــوای سخنم نیست
هرگــــز نشود سینه ز سودای تو خالی
تخمی بجز از مهر تو در خاک تنم نیست
تا مذهب مــن عشق توگردیده و کویت
شد شهردل سوخته دیگر وطنــم نیست
عبدالقدیر "رحیمی" کابل زمستان 1386