در سوگ مرگ گل عشق
برای داشتنت روزو شب دعــــــا کردم
ترا ز هر چـــه که خوبیست مدعا کردم
برای آمدنت هر نفس هــــــــزاران بار
خدا، خدا و خداو خـــــــدا، خدا کردم
نیــــــــــآمدی و بسان قناریان قفس
به سوگ مرگ گل عشق گریه ها کرد م
که تا ز سوی توام جان تازه یی آرنــــد
چه التــــماس که ماه و ستاره را کردم
خدای من به چه خوبی سرشته است ترا
که در هوای تو هر چــــیز را رها کردم
به کوی خانه ی من رنجه کن قدم روزی
دریچه های دلــــــــم را برات وا کردم
برای داشتنت روزو شب دعــــــا کردم
وعاشقانه نشستــــــم خدا، خـدا کردم
عبدالقدیر " رحیمی" کابل تابستان 1387