|
صدیق ساعی د شت لاله شهر رستاق تخار دور گردون
لاله از خون جگر رمز حـــکایت میــــــــکند داغ اين صحرا نشين عرض شکايت ميکند کلفت آسوده گی اين ساز مارا می ســـــــرود مــــی نداند حــــــــــال ما را نا دلالت ميکند اين جهان صحرای مسطور است در مينای غم تا بنوشـــــی جرعه ی در نشه غارت ميکند سینه صافی ها همه در رنج می گــــردد زبون دور گــــــردون این فضولی تا قیامت میکند می خورد خون جگر هر جا که معنی جوهر است تا صــــدف گوهر شود عرض مناعت میکند بار مجنون طرهء لیــــــلی بـــــدوش آورده است عشـــــــــق در معنی رود رحل اقامت میکند ناتوانی در صـــــــــــفت از بوق و کرنا بگذرد آدمی در هـــــــر قــــــدم پا در خجالت ميکند اين چه شور و شر بود امروز و فــــــــردای بما بخــت و طالع شش جهت بر ما عداوت ميکند در گذر گــــــــاه زمان اين راز را پرواز نيست شعـــــله در خاکــــــــــستر بيداد عادت ميکند
**********
شکست رنگ کی را گویم مرا دریابد از خاک خـــــراســـــــانی تن بشکستـــــــــــــــــه افتادم زطاق چشم جانانی نه برگ و بارُ سامانی درین هســــــــتی نیست ما که خشکیده است درخت جان به کنج باغ، پنهانی سحرگاهان پیام آرزوها می درخشد در دماغ و دل دریغا صد دریغا نیست مارالحظه ی یا روزشایانی جلوس خاطرم در سینه می کارد انواری مگر آهی همـــه جا شب همه تن شب درین وادی و کیهانی به حســـــرت میکشم بار غـــمه روزگــــــاریـــرا ازین رو دوش من خــم گــشته ی ملک غمستانی به اندوه رفته ی دیروز و امروز مــــرا عمـــری بساط محنـــت و رنج است و درد است و نه درمانی شکست رنگ و کابوس زبونی هـــــا درین وادی نه بر او رنگ جـاه ماندست نه برفردوس سامانی
********* صدیق ساعی شهر بزرگ – بدخشان 1378 تماشا افسر نگاهم را هــــــر طــــــرف که بنمـــایم ذوق دل فــــروزان است در دل تمـــنایم باغ و راغ وخرگاهم ذوق عشرت است امروز عطر ناز می پاشــــد درمشـــام ســـــودایم غنچه، غنچه می بالد گل به سبــزه می پاشــد ســــاقیــا بریز از مــی درنگاه مینــــــمایم شوکت فروغ دل لاف شـــاهــی مـــی بــــافد غربت است امکان را در دیار غوغـــــایم در نگاه هربیشـه دیـــده، دیـــده مـــی بیــنم ســــینه می تپد زین راز در کویر شهنایم کوکب هوای ما از غرور خورشیـــد است گـــــــــــر بریزد اشک ابر در دل تسلایم قوس میزند خرگاه در قزح هـــزاران رنگ مــوج از هــــــــوس بارید در دل تماشایم برگ ، برگ گل با من در سخــن و گویایی معـــنی بلنـــــدی را میـــــــدهد به پروایم معرفت همی جوشد زین دیــــــــار زیبایی رنگ معنی میپاشد در دو چشـــــــم بینایم ارسالی فرهاد فرامرز
|