جنون عشق
مجـــــنون تو ام عقل و حیا را نشناسم
معبود منی جز تو خدا را نشناســــــــم
مهر تو مــرا مذهب و عشق تو مرا دین
اینست مرا کـــــــیش و جدا را نشناسم
عشق تو همـی ورزم و گویند گناه است
جز عشق تومــن شرع و قضا را نشناسم
در معرکه ی عشـــق جفا رنگ نفاق است
کیش است مرا غیـــــــر وفا را نشناسم
ناصــــــح کندم بر حذر از عشق و بلایش
من دل شده ام بیم بلا را نشـــــــناسم
درد است ز هـجر تو و درمان بودم وصل
بیمار تو ام جز تـــــــــو دوا را نشناسم
یا رای نفـــــس در تن من گر بود از تست
زین رهگــــذر ای دست هوا را نشناسم
عبدالقدیر " رحیمی" پروان زمستان 1386