محمد ا صـغـر( عـبا د ي ) 

خوا ست یتـیـم   

جـلسه ی با شکوهی بود  برپا

که  د رآ ن جمعی ا زصغیر وکبیر

ززن  و مرد  و طفل  میهن ما

د ا شتند  ا شترا ک ، تا  د ا نند

که با ز حکا م ،چه گوینـد به ما ...... ؟

باز د وستا ن !!! چه خوا هـند زما  ؟ 

****

چند زحکا م وچند زمیهما نا ن 

با تکبروغرور ا ز خد مت !!

د رچند کـوچ مخملی وقشنگ  

لم د ا د ه ،  و ه چه سرحا ل وچه مست .....

توگویی ، ذ ره ی غم نیست به جها ن    

******

یکی د ویی ،  زمیهما نا ن وحکا م

بکرد خطا ب به خوا ص وعوا م

 زتروریزم وحق زن ، گفتند                     

هـم زکمک غرب ، سخن گفتند

زحقوق بشروبا زسا زی

چند کتا ب گفته وبود ند را ضی      

******

مگرآ نجا ، گوشه ی ا ز زمین

چند طـفلی نشسته ، زا روحزین

یکی ا زجمع آ ن همه میهما ن

د یـد طفلی که میکند ، گــریــا ن

د ا د د ستوربه سربا زا ن محل

طفل آ رید ، مشکلش کـنم حــل

*******

برسرطفـل د ست کشید ه ، بگـفت :

چو تو طفل بد ید م  با ری  نخست

بگو:  چه د رد ویا چه غم د ا ری؟ 

بگو: د رزند کی ، چه کم د ا ری ؟

سا ما ن با ز ی ،  یا که خورا که

بکس مکتب ، یا که پوشا که ؟

بگو برتودهــم آ نچه  که خوا هش د ا ری

بس کـن بس ، چه نا لـش د ا ری

*****

طفل گفتا : ا گرکه را ست گویی ؟

و د رضمیرتا ن نه ا ست ،  د ویی ......

بی گـنا ها ن ، به بما رد ما ن نه کـشیـد

پد رومـا د رم بـه مـن ، پس بـد هـــیــد....

                                              ا کتوبر 2008 - برا متون – کا نا دا