خوشه ی مهتاب!
فلک نخواست که درگوش من ترانه شوی
و یا که یـــــک غزل ناب عاشقانه شوی
کسی نخواست که در آسمان عالـــم من
ستاره، خوشه ی مه، خلـوت شبانه شوی
عبور عشق تو درکوچه های دل جاریست
کجاست آنکه تودرمن چوجان فشانه شوی
فلک نخواست که دریای درد هـــای مرا
به رسم نقــطه ی پایا ن غم کرانه شوی
بگوعزیز زعشق منت هوا یــــی هست
که رفته، رفته درآن شور، شاعـرانه شوی؟
مرا که هجر تو دیگر شکسته هر امـــید
شود برای نفس داشتن بهـــــانه شوی؟
عبدالقدیر "رحیمی" کابل تابستان 1387