محمد ا صغرعبا د ي  

ا ین سرود ه شا مل ا شخا صیکه خود شا ن را صا د قا نه  د رخد مت و طن ومرد م خویش قرا رد ا د ه ا ند ، نمیشود .

مپرس  

                           شـد ه ا نـد مـرد م مـا بی سـروســـا مـــا ن که مـپرس       

                            د ر بد ر، خا ک بـه سر، بی آ ب وبی نـا ن که مـپرس

                           چه  بـه گرما چه به سرمـا ، هزا را ن  بی کس وبی جا

                           زجـور و ظلــم بــه هــرجــا کـــنند ا فغــا ن که مـپرس

                           نـفـا ق ود شمنی ا قـــوا م ،حــیلـه ی د شمن بـد نـا م

                           تلخ بوَد میوه ا ش بس خا م ، ا ي عزیزا ن که مـپرس

                           همگا ن د ا ریم  بخا طر، د ورنگی د وست به ظـا هـر

                           که چسا ن  سوخت وبکرد شهـر ما ویـرا ن که مـپرس

                           قا چا ق  و رشوه چه گویم،عد ل وا نصا ف زکی جویم

                           ا خـــتلا س رونـق هـــرد فــــتـرود یــوا ن که مپرس

                           نکرد ه خد مت ا ینخا ک ، برد ه  د ا رائی مـلت پا ک

                           گشته ا ند بی شرم وبـیبـا ک ا ین وزیـرا ن که مپرس

                           بزننــد د ا د زمـــرد م ، نکـــــنند خــــــد مت مـرد م 

                           زکـــبر کـرد ه خـود ه گـــم ، ا یـن وکیلا ن که مپرس    

                           نــرخ هــرچیز رفـتــه بـا لا، زخـــورا که تـا بـه کا لا

                           مگرم مـفـت شـده ا ي وا ، مــرگ ا فغـا ن که مپرس 

                           به نا م ا یـن ویا هـم آ ن ، بـه نـا م خـد مـت ا نسـا ن

                           چه ا ززمین وچه آ سما ن ، کــشند ا نسا ن که مپرس

                                                               جولا ی 2008 - کا نا د ا