آرزو
درین دنـیــــا نه غـــــم داری نــــــــــــه سودا چنـــــان هستی که بــــــــودی بــــــــی سر و پا
هـــــــــــــرآنچـــه هست ترا با خویشتن هست نـــه بـــا کس حرفی داری تو نه دعــــــــــــــوا
ز تــــــــو نگـــرفت کسی کـــــام و نگیــــــرد نـه دیــــــروز و نـه امــــــــروز و نـه فـــــــردا
همـــــــه دنیـــــا بــــه دنبـــــالت رواننـــــــــد گــــدا و شاه گــــــــدا تــــــر از گـــــــدا هــــــا
گــــــرفته ای اسیــــــــر د لهـــای مـــــــرد م به هــــــر د لــــــی فگنـــــــدی شور و غــوغـــا
به هـــــــــــــر جا بنگری آنجا تــــــویی تــــو به هـــــــر قلبی چــه پنهـــــــان و چــه پیـــــــــدا
یکـــی گـــوید یــــــکی پنهــــان نمــــــایـــــد همــــه د لهـــــــا تــــــــرا بیمـــــــار و شیـــــــدا
تــ و شاد هــرگـــز نکــــردی هیـــچ د لــی را اگــــــــر چــــــه بـــــــوده ای در لـــــوح د لهـــا
نــــــــداری جـــــان تو خود دردی دهد کس نـــــــه دل داری کـــــــه غم جا گیرد آنجـــــــــــا
نـــه قتل تـــــــو تـــــوانـــــد کس نمــــــود ن نه تـــــرس داری نه غـــــــــم داری نه پـــــــروا
ز چی هسنـــــی خـــدا را بــــــاز و گـــــویم ز آبـــــی آتشـــــــــــی یا سنــــــگ خــــــــــــارا
خیــــــالی تـو سکـــــوتی یـــــا که رویـــــــا ســـــــوا لی تـــــو جــــــــــــوابی یــــــا معمـــــا
تو خــاکی یا که ابـــــر و بـــاد و طــوفــــان زمینـــــــــــی آسمـــــــــــانــــــی یا کـه دریـــــــا
درون سینـــــــــه هـــــا پنهـــــان گشتـــــــی بــــــــــکن همت بیــــــــا در دیــــــــــدهء مـــــــا
اگــــر نـیــــــــــرنگ نـــــــداری آرزو تـــو هــــــــویـــــدا ساز خـــــــود ت در چشم دنیــــــــا
نــــــــداری گـــــــر شهــــــامت تقـــــــــابل میـــــــــــا دیگـــــــر به خـــــــــــلوت دل مـــــــــا
محمد عارف یوسفی
آمستردام
هشتم اگست 2008
08-08-08