در بیکران عشق
به تیر عشق دلم را چه خوش نشانه گرفتی
بیامدی و چوجان در من آشیــا نه گرفتی
دلم پرنده رخت گل، هـزار دام دو گـیست
تو این پرنده چه آسان به دام و دانه گرفتی
گهی به نا ز ، تو از من چه آهوانه رمیدی
گهی به لطف دل از من چه عاشقانه گرفتی
تو آمــــدی و بهار آمد و امید ز نو رست
تو در حریم امیدم چه بیـــــکرانه گرفتی
دلم سکوت غمی داشت وانگهی تو رسیدی
سکوت را بشکستــــی در او ترانه گرفتی
تو ای فرشته ی خوبی چنان سپیده شبم را
بدست لشــــکر نور شفق وشانه گرفتی
عبدالقدیر"رحیمی" کا بل تابستان1386