قاصدک!

بگو که  نطفه ی احساس جنـــگ را بکشید

همان که  میـــکشد انسان، تفنگ را بکشید

ز اقتــــضای  زمان شیشه ها شکسته شدند

بس است  شیشه شکستن و سنگ را بکشید

بپرورید  بگو صــــــــاف و  سا ده بودن را

ز ذهن  آدم صدرنگ، رنــــــگ را  بکشید

مجـــــــال زیستن گندمی هنوز هم است

در این معامله شــــــک و درنگ را بکشید

فضای خانه ی انسان مکدر است ولــــــی

پر از صــــفا شود ، ار فکر تنـگ را بکشید

بگو ز شر مصیبت ره خلاصـــــــی هست

اگر تفـــــــــاوت و تبعیذ رنگ را بکشید

 عبدالقدیر "رحیمی" کابل تابستان 1387

rahimiqadir@gmail.com