راه نیکی
چون تهی مغزی به فطرت ایحباب باتکــــــــــبر می خـــــــرامی روی آب
گوچه داری از عملکرد حیـــات بادی تندی گـــرزتو گــــــــیرد حســـاب
تابه کی پنهان نمائی اصل خویش من ملولم زین حجــــــاب وزین حجاب
گفت من هستم نمای زندگی از حباب بی زبان اســـت این جـــــــواب
من کجا وجسم فربه همچ وگاو من که اگاهـــم زالطـــــــاف قصـــــــاب
من کجا واین همه زشتیی دهر جبر آتــــش را نـــــکو دانـــــد کـــباب
باهمه پوچی که دارم ای "پژوه" شادمــــان وتـــــــر زبانـــــم روی آب
گفتمش در نقش انسان سر برار تاشـــــــــوی اگه زهرخـــــوب وخراب
من نگویم گاو فربه را بمان تانباشی مضطـــــرب از هر قصــــــاب
لاغر و فربه دراینجاشرط نیست تاتـــــــــــــــــوانی آدمـــــیت را بیاب
زآنکه میتابد فروغ اختیار درجهــــــان ادمــــــــیت ای حبــــــاب
شش جهت گلزار وتمهید بهار هرطــرف شور نشـــــاط است و شباب
میتوان بودن یکی کانون نور میتـــــوان بودن شبستــــــان وخضاب
میتوان برسبزه زار پر عطش قطرۀآبـــــــی بریـــــــزی چون سحاب
میتوان درنقش حیوان جلوه کرد میتـــوان انســـان شد و عالی جناب
پس میان اختیار نیک و بد ایــــــزدت یـــــاری نماید ای حبـــــاب
تا در این یک دم حیات مستعار راه نیـــــکی را نمائی انتخـــــــــــاب
غلام جیلانی "پژوه"