انجنیر احمد فضل

 درواز ؛ نمای یک مظلومیت

درواز یک نام جغرافیایی محلی ـ تاریخی و خیلی قدیمی میباشد که مشکل گذر و کوهستانی بوده در شمال بدخشان موقیعت دارد. رود آمو از سمت شرق،  شمال و غرب چون کمربند آبی به دور آن حلقه زده است.

مساحت درواز ها در حدود 4000کیلو متر مربع و به ارتفاع 1345 متر از سطح بحر واقع شده است. ناحیه درواز بیشتر از 240 قریه و روستا دارد و یکی از پر جمعیت ترین مناطق کشور بشمار میرود.

درواز ها شامل پنج ولسوالی بوده که بنام های کوفاب،  شکی،  نسی، مایمی و خواهان یاد میشوند.

راه های مواصلاتی موتر رو بین خود درواز ها، و این مناطق با مرکز بدخشان وجود ندارد. و به نسبت کوهستانی بودن،  راه های پیاده آن نیز مشکل گذر بوده در زمستان در اثر برف باری و در تابستان در اثر خیزش آب  رود خانه ها راه  آن مسدود میباشد.

یک سرک خامه و کم عرض و غیر تخنیکی با همکاری بعضی از موسسات و همت مردم از فیض آباد تا به ولسوالی کوفاب احداث شده که درطول سال مدت دو یا سه ماه باز می باشد. کرایه موتر بسیار زیاد بوده که مردم با درآمد اندک خویش توان پرداخت آنرا نداشته و اکثرآ بخاطر رفع مشکلات شان تا مرکز بدخشان (فیض آباد) از ده الی بیست روز راه را پیاده طی میکنند که این راه های پیاده رو بسیار مشکل گذرو پر خطر بوده و عبور از آن شجاعت میخواهد؛  زیرا با عرض کم در ارتفاع بلند کوه ها ساخته شده که در پایین آن رود آمو جریان دارد.

با وجود فقر اقتصادی،  مردم درواز خوش سیما،  با غیرت،  ظریف طبع،  با همت، ذکی،  هنرمند وشیرین سخن و مهمان نواز میباشند.

مردم درواز دری زبان بوده که دری را با لهجه زیبای دروازی صحبت میکنند که به شیرینی کلام شان افزوده است.

نماینده های مردم درواز جهت حل مشکلات شان چند بار به کابل سفر نموده با مقامات بلند پایه بشمول رییس دولت ملاقات نمودند با وجود وعده های داده شده به حل مشکل این مردم هیچ توجه نگردیده است که نبود مراکز درمانی،  آموزشی وغیره خدمات اجتماعی مناسب گویای این مدعاست.

با وجود نبود زراعت کافی و خشک سالی ها هیچ کمک و اقدامی از طرف دولت تا به حال صورت نگرفته است تا از فاجعه انسانی زمستان امسال که مردم محل بدان مواجه اند، جلوگیری گردد. اهالی درواز ازین ناحیه دچار وحشت و ترس هستند؛ زیرا راه مواصلاتی آنها مسدود شده و الی تابستان در محاصره برف میباشند.  اگر دولت در رفع این مشکل اقدام ننماید و هرچه زود تر موادغذایی و دیگر کمک های اولیه را از طریق هوا و یا از طریق کشور تاجکستان به آنها نرساند، ما شاهد فاجعه انسانی در ابعاد وسیع تر آن خواهیم بود. مردم درواز در اثر بی توجهی و بی پروایی حکومات گذشته هنوز با مشکل منزوی بودن، مواجه هستند، در واقع برای همین نامهری ها است که این مردم بامظلومیت تمام بیشتری از ماه های سال را بقسم گروگان در چنگال فقر و سرما و بیماری به سر میبرند.

http://www.seema-e-shahrwand.blogfa.com