New Page 1

دگروال سبحانقل نامول

دگروال سبحانقل نامول فرزند میرمصطفی قل فرزند اولیا حسین مغموم (شاعرناموری که سروده هایش شمع بزم اهل ذوق، شعروموسیقی بوده وکمتربدخشانی است که ازهنرشعریش مستفید نگردیده باشد وبخصوص سرودۀ " ماه کشورروسی میل مذهب ما کن یا بیا مسلمان شو یا مرا نصارا کن" این شاعرزبان زد خاص وعام میباشد)، که سلسلۀ نسبی اش چنان که نشان میدهد، تا دوازده نسل شاعرواهل دانش وفرهنگ بوده اند، یکی ازشاعران خوبی است که دراوزان مختلف شعرسروده است. درزمینه های گوناگون مانند:

غزل، رباعی، مخمس و...اشعارزیادی گفته است، که بسیاری آنها درمطبوعات کشورآذین چاپ یافته اند.

آقای نامول دارای چندین مجموعۀ شعری زیرعناوین ذیل است:

1- سرچشمۀ غم، 2- سمیه(تاریخ گونه است)، 3- مجادلۀ حشرات( بشکل طنز)، 4- معراج نامه، 5- بوعلی وشاگردش، 6- حادثۀ اکتوبر، 7- لیاقت. برای این آقای نامول تألیفات بیشترو با کیفیت ترآرزو میکنیم.

درپی چند قطعه شعراین شاعرگرامی را که ازافغانستان به این تارگاه فرستاده اند بدست نشرمیسپاریم.

شکوۀ روزگار

عزیزان شکوه ام ازروزگار است	که ظالم پروری مظلوم خواراست
زطفلی تا به این غایت رسیدم	ز گردون ذرۀ نیکی ندیدم
عجایب عنصر با برد با رم	همیشه در نبرد روز گارم
نه صاحب قدرت شهرونه ازده	نه ازرشوه خوران چاق وفربه
زقشر نامراد و نوع دهقان	ز نوع رنجبر سرشار ایمان
کتابت شغل واندر خدمت خاک	نه بیکار ونه تنبل نی هوسناک
برای خاک وامرار معاشم	همیشه در تکا پو و تلاشم
نه د رفکر مقام وحکمرانی	نه دراندیشۀ جنگ جهانی
شعارم کارو کارم کار باشد	بکارم روز وشب پیکارباشد
بیادم هست ازوقتیکه هستم	کتابت شغل دارم زیردستم

کفایت

کفایت دارم اما زر ندارم	کفایت هیچگاه ناید بکارم
کفایت نان نشدروزی سرانجام	خورد طفلم شود ازگریه آرام
کفایت را بری حناط بردم	بدل با آرد اورا می سپردم
گرو گفتم بگیر و گندمم ده	به بیع جایزآن حناط گفت نی
به پیش پولدارش عرضه کردم	که یابد التیام این رنج ودردم
جوابم گفت من یک پُل ندارم	کفایت نیست درفامل بکارم
ازآن رفتم بسوی سود خورپیش	نمودم این مطاع وهستی خویش
بمن گفتا که زود ازپیش من رو	جواب نیشدار رد شنیدم
..............................	..............................
بدل صد طعن دادم من پدررا	که او داد این مطاع کس مخررا
چرا نگذاشت تا دیوانه بودم	زخویش وآشنا بیگانه بودم
چکردرشهرودرهرباغ وراغی	چلوس وکاکه ونازک دماغی
جسورورند یک کیبل بد ستم	به روزی فرق صد کس میشکستم
...............................	..............................
نهی ازمنکر اندر آخیر کار	امارت دستگاه ودزد بازار
سرصد مرد وزن را میبریدم	زمال دزدی تعمیرمی خریدم
چودست من بخون گلرنگ میگشت	زمام قدرتم صد چند میگشت
همای دولتم دردام میشد	امیر المونینم نام میشد
عروس مطلبم در بستر ناز	نجوم طالعم دراوج پرواز

صدای وجدان

دراین بودم که وجدان ناله سرداد	که ای غرک هوس خاکت به سرباد
توانسان ونامت هست آدم	پدر کردت به دانایی مکرم
با میدی که روحش شاد سازی	به خدمت خلق وملک آباد سازی
نه درمال یتیمان چشم دوزی	به میهن آتش کین برفروزی

* * * * * *