شریف غالب

تورانتو-12 مارچ 2008

نماینده جدید ملل متحد و چالش های کهنه افغانستان

بان کی مون سرمنشی عمومی سازمان ملل متحد دیبلومات نارویزی (کی اید) را بحیث نماینده جدید سازمان در افغانستان معرفی نموده است.

این کاندیدا که قبلا از جانب دولت افغانستان استقبال گردیده و به نظر میرسد تا طی هفته جاری بشتیبانی جمعی شورای امنیت را نیز در قبال داشته باشد ، تلاشهای طولانی برای گزینش نماینده خاص سرمنشی سازمان به ان کشور که جایگزین نماینده قبلی ، (تام کوینز) از کشور جرمنی گردد، خاتمه خواهد بخشید.

همچنان نامزدی جاری تنش فزاینده میان دولت افغانستان و موتلفین بزرگ ان بر موضوع تقرر نافرجام تبعه انگلیس اقای (بدی اشداون)، نماینده عالی و فرستاده اتحادیه اسبق اروبا در بوسنیا، که دوطرف را تا سرحد یک جنگ زبانی کشانیده و موجب هیاهو در مطبوعات بین المللی گردید ، را نیز امری منوط به گذشته خواهد نمود .

بدون تردید نامزدی اقای (اید) در یک زمان بسیار حساس حادث میشود. موصوف به ماموریتی اغاذ میکند که با موجودیت امنیت و خشونت بعنوان موضوعات مطرح در لست کار های انجام نیافته دفتر هییت معاونت ملل متحد در افغانستان (یوناما)به مشکل میتوان انرا ساده انگاشت

بیشتر از شش سال از اوانیکه نیرو های مقاومت افغان و قوتهای تحت رهبری امریکا طالبان را ساقط نمودند ، ناتو و نیرو های دولت افغانستان هنوز درگیر نبرد با شورش فزاینده طالبان هستند.

بر اساس گزارشهای خبری به نقل از رابور منتشره دو شنبه ملل متحد در نیویورک ،دهم حصه خاک افغانستان نسبت حملات طالبان قابل دسترسی به مامورین کمک رسانی نیست ، به نحویکه اوضاع خطرناک حاکم در ان جا هاعملیات رسانیدن کمکهای انسانی به مردمان اسیب بذیر در ان مناطق را با مشکل مواجه نموده است. در سال گذشته خشونت ها در بلند ترین سطح ان از زمان سقوط رزیم تندرو طالبان در بی حملات تحت رهبری امریکا در اواخر سال 2001 بود. طی سال 2007 در افغانستان یکصدوشصت حمله انتحاری و شصت و هشت مورد اقدام به حمله انتحاری در مقایسه با یکصدوبیست وسه حمله انتحاری و هفده اقدام ناکام در سال 2006 بوقوع بیوست. گزارشها به نقل از رابور متذکره ملل متحد مشعر اند که سال گذشته میزان مرگهای مرتبط به جنگ در افغانستان به 8000 تن بشمول یکهزاروبنجصد فرد عادی رسید

سرخوردگی در رابطه با نبود امنیت تا جایی رسیده است که تعداد کثیری از مردم عام افغانستان این سوال را مطرح میکنند که ایا نیرو های بین المللی در کشور شان واقعا برای اوردن صلح امده اند؟ و اگر چنان هم باشد ایا ایشان گذشته از همه به قدر کافی قادر به انجام ان هستند؟

در نتیجه میزان فزاینده خشونتها تاثیر بس بزرگی بر اعتماد مردم در رابطه با توانمندی دولت افغانستان و جامعه بین المللی برای تطبیق اهداف بازسازی با سرعت لازم که بصورت محسوس زندگی ایشان را بهبود ببخشد ، گذاشته است.

هر چند تاحال به استدلال مصرانه دولت افغانستان دایر بر ضرورت تسریع روند تشکیل ، تربیه و تجهیز بنگاه های بومی امنیتی رو به رشد اردو و بولیس ملی توجه لازم صورت نگرقته است که باعث مایوسیت دولت و در مجموع مردم گردیده است.

درست همانند امنیت ، روند کند انکشاف و بازسازی مردم عام را بصورت مداوم به خشم واداشته میرود در غیاب دسترسی کافی به امکانات معالجوی و تعلیمی ، خدمات اجتماعی و فرصتهای شغلی ، مردم تعجب میکنند که چطور زندگی شان با وصف سرازیر شدن بلیونها دالر به کشور شان چنین تغیر اندکی را بخود دیده است.

در این خصوص اخبار گزارش شده توسط مطبوعات و دولت در رابطه با مرگ و میر های فراگیر جاری و از دست رفتن جانهای مردم در مناطق وسیعی از افغانستان طی همین زمستان انهم در نتیجه عوامل قابل اجتناب ، خود از میزان اسیب بذیری در میان باشندگان مملکت حکایت مینماید.

امنیت و بازسازی که بهم مرتبط و تاثیر گذار بر یکدیگر دانسته شده و بسیاری ها یکی را مکمل دیگری میبندارند ، در مقیاس کل اوضاع از اهمیت به سزا برخوردار بوده و مستلزم ایجاد هماهنگی موثر بواسطه رهبری جدید دفتر (یوناما) میباشد.

تناسب نگران کننده کشت تریاک و تولید هیرویین نمودار مجدد استراتیزی عمیقا ناقص ضد مواد مخدر توسط جامعه بین المللی در افغانستان است. ناتونی در اتخاذ یک روش غرض مبارزه با مواد مخدر باعث ازدیاد بی سابقه در تولید غیر مجاز مواد مخدر گردیده است که متقاضی توجه جدی نماینده جدید میباشد.

مطالق دفتر بورد بین المللی کنترول مواد مخدر، سال گذشته افغانستان یک کمیت استثنایی تریاک معادل 8200 تن متریک یعنی 34 فیصد بیشتر از سال قبل ان (2006) تولید نمود. رابور سالانه این ایجنسی ملل متحد که چهارشنبه قبل در ویانا منتشر شد میگوید که تولید مواد مخدر در افغانستان در حال حاضر 93 فیصد کل تریاک بازار جهانی را احتوا میکند.

رسیدگی به این اوضاع مخاطره امیز ،در زمره موارد دیگر ، نیازمند قاطعیت تازه و بلوغ رهبری مزید دفتر (یوناما) میباشد.

این حقیقت که گفته میشود اقای (اید) با یک ماموریت قوی به خاطر تسریع و تقویت هماهنگی کمک های بیش از 40 کشوریکه با حضور عساکر شان، افغانستان را در عرصه نظامی کمک مینمایند ، و بیش از 60 کشور ، مملکت و سازمان کمک کننده در ساحه انکشاف وبازسازی، بکار اغاذ خواهد کرد، بدون شبه یک امر فوق العاده مهم برای موفقیت ایشان در رویارویی با چالش های خطیر و تطبیق اهداف اعلام شده ثابت خواهد گردید.

هر چند با همان تناسب مهم است اقای (اید) قادر باشد تا یک روش تازه در نحوه و طرز بیشبرد کار دفتر ملل متحد نسبت به دولت افغانستان و در کل نسبت به ترکیب جمعی نیرو های ملیتی - سیاسی کشور بمیان اورد.

چندین بار با تعجب دیده شده است که دفتر ملل متحد (یو نا ما) در مسایل کلا داخلی دولت از قبیل مسایل تعین و انتصاب افراد و مامورین معین دولتی اخذ موقف نموده و یا هم مبادرت به انتشار اعلامیه های مداخله گرانه نموده و بعضا حتی فیصله های بارلمان کشور را به قضاوت نشسته است. امری که اصولا به صلاحیت های وظیفوی دفتر ملل متحد در کابل و حیطه مسولیتهای ان مرتبط نبوده و برعکس به موثریت نقش ملل متحد و وجهه و حیثیت ان در یک کشور بعد از جنگ که هنوز در ان صلح به قوام نرسیده است ، صدمه میرساند.

به همین منوال حقایق برملا شده بیرامون فعالیتهای مخفی مامورین بلند بایه ملل متحد در جنوب افغانستان در ماه دسامبر سال گذشته که توسط دولت افغانستان غیر مجاز و متناقض با طبعیت وظایف شان نشاندهی گردید ، و جنجال بربا شده بیرامون اخراج ایشان از افغانستان ، همه و همه نمونه هایی هستند که مغایر امر بیطرفی بعنوان اساسی ترین برنسیب مندرج در منشور ملل متحد بحیث یک سازمان بین المللی انگاشته میشوند.

ملل متحد میباید با التزام به تعهدات و مکلفیتهای خویش در قبال واجب الاحترام شمردن حاکمیت دولت منتخب افغانستان ، و مصونیت وظایف دولت در رابطه با مسایل مملکتی در برابر مردم متکی بر قانون اساسی کشور ، حرمت گذارد.

مردم افغانستان در حالیکه رویداد های بزرگ تاریخی تدویر انتخابات ریاست جمهوری و بارلمانی بعدی در کشور شانرا بیشرو دارند ، از ملل متحد به خاطر ایفای نقش مرکزی سازمان طی این همه مدت عمیقا سباس گذار و ممنون هستند. و به همینسان با اعتماد به ماموریت گرانبهای دفتر هییت معاونت ملل متحد در جهت رفاه همگانی و تقویت تلاشهای شان غرض نیل به داعیه دموکراسی نوبای کشور خویش امید وارند

خاتمه

شریف غالب به مدت 10 سال در مقر سازمان ملل متحد کار نموده و نخستین دیبلومات افغان است که از جانب دولت افغانستان مذاکرات منوط به تاسیس مناسبات کامل دوجانبه دیبلوماتیک و قونسلی میان افغانستان و کانادا در سطح سفارت مقیم را عهده دار بود. شریف غالب در اواخر سال 2001 روابط سفارتی افغانستان در اوتاوا را در سمت نخستین شارزدافیر موقت کشورش افتتاح و متعاقبا تا سال 2005 منحیث مستشار وزیر مختار در سفارت افغانستان در کانادا ایفای وظیفه نمود