گفتگو و تفاهم با کی ها ؟ با طالب، ترور، تریاک و تفنگ؟

القاعده، تروریزم و طالبان  سه ضلع یک مثلث هستند که مطالعه و ارزیابی مجرد  و به تنهای هر یک از این پدیده ها، مطالعه ناقص و ارزیابی غیر دقیق خواهد بود.

ارزیابی مجرد طالب کار ساده لوحانه خواهد بود زیرا القاعده، طالب پیش از اینکه افراد و گروه های مسلح باشند، یک تفکر عقبگرا و بنیادگرا می باشند.  طالب زاییدهً پدیدهً  تروریزم و مولود القاعده است.

طالب، القاعده و تروریزم رابطهً تنگاتنگ ارگانیک تشکیلاتی و فکری دارند. اگر القاعده و تروریزم خوب و بد دارند، طالبان هم خوب و بد میتوان داشته باشند. 

خوبی و بدی طالب، طالب خوب و طالب بد چگونه از هم تفکیک میشوند؟

طالب انتحاری، طالب تیزاب پاش، طالب دهشت افگن، طالبانی که سر میبرند، استادان و دانشجویان

دانشگاه و مکاتب، متفکرین  و متنفذین کشور را ترور میکنند، مکاتب را به آتش میکشند. 

آنانیکه با این کتگوری ها طالب را خوب، بد، معتدل، طالب داخلی، طالب خارجی  تقسیم میکنند. ادعاهای  طالبان تندرو و کندرو خارجی و داخلی، تقسیم بندی های واهی  و پوچی بیش نیست. که یک تعداد افراد معین و معلوم الحال در داخل حکومت کرزی و خارج آن بنا بر ملحوظات مختلف تباری، محلی عنوان میکنند.   اینها فراموش کرده اند که بستر اجتماعی طالبان در داخل افغانستان کی ها و کجا ها هستند.  باید اعتراف کنند که این همه ناشی از عقب ماندگی فرهنگی  و مناسبات عقب ماندهً قبیلوی و رابطه تنگاتنگ با ترور، تریاک و تفنگ است.  

وحشت و دهشت،   وحشت و دهشت است.  کتگوری های مختلف آن، اسباب و وسیلهً اجرای آن، نوع و طریقهً اجرای آن  فرق میکند  و در محتوی  همان عقبگرایی، ترور و وحشت است. 

این بود  ماهیت طالبان و تروریزم و عقب گرایی.

اما میرسیم بر سر مبارزه علیه تروریزم:

عامل مداخله نظامی ناتو و ایالات متحده امریکا  برای سرنگونی طالبان چه بود؟ 

جواب روشن است.مبارزه و سرکوب لانه های تروریستی وتروریزم جهانی، مبارزه علیه القاعده وبن لادن.   

طالبان لشکر کی ها است؟  

پر واضح است. که لشکر نظامی و فکری القاعده و تروریزم بین المللی می باشند.

سوال اینجاست که آیا با گروپ های تروریستی و با شبکه تروریزم بین المللی  گفتگو و تفاهم مجاز است؟  

قبلاً در مورد تندرو، کندرو، معتدل و کتگوری های مختلف آن متذکر  شدم که اینها جنایتکاران سازمان یافته و تروریست های حرفوی هستند که امنیت و صلح جهانی را به چالش کشیده اند.

آیا میتوان با تروریزم بین المللی و عاملین ترور در جهان به تفاهم رسید؟  

آیا  گفتگو و تفاهم با تروریزم  به معنی به رسمیت شناختن ترور به حیث یک پدیده سیاسی نیست؟ 

و گر نه  چگونه میتوان با شبکه های تروریستی در داخل افغانستان که جزو  از لشکر تروریزم جهانی است برای گفتگو و تفاهم آماده شد و آنها را شریک قدرت ساخت؟

آیا میدانید که تروریست ها در این مذاکره و تفاهم چه میخواهند؟ 

• 1.خروج نیرو های بین المللی  در مبارزه با تروریزم، نیروهای ناتو، اتحادیه اروپا و ایالات متحده امریکا.

• 2. سپردن ادارهً حکومت  به طالبان  یعنی  لشکر ترور که برای احیای خلافت اسلامی که در راس آن امیر المومنین  (ملا عمر)  و در اصل بن لادن  قرار خواهد داشت.

آیا  جامعه جهانی آماده است با چنین وضع، یک عقبگرد یک هزار و چهارصد ساله داشته باشد؟

همچنان  مذاکره و تفاهم از موضع ضعف، ناتوانی و روحیه شکست خورده  با تروریزم بین المللی یعنی طالبان و القاعده، اعتراف شکست بسیار ننگین ناتو، اتحادیه اروپا  و جامعه جهانی  در مقابل با تروریزم نیست؟

که با ادعای  آوردن صلح، امنیت، بازسازی، تامین دموکراسی و حقوق شهروندی  در افغانستان  وارد عمل شده اند؟ 

اگر چنین باشد که حمله نظامی بر افغانستان نه به منظور مبارزه با تروریزم و دهشت افگنی، بلکه مقاصد و امیال دیگری در پشت پرده و زیر عنوان  مبارزه با تروریزم صورت میگیرد، در این صورت  مذاکره و تفاهم  سازکار خوبی برای تحقق پلان های پشت پرده خواهد بود. 

آنهای که طرح دیالوگ و تفاهم را از موضع بسیار ضعیف و شکست خورده با طالبان و تروریزم  نشخوار میکنند، چرا راه های حل معقول و عملی تر را غرض بهبود اوضاع  و برچیدن دامن تروریزم از افغانستان پیشنهاد نمیکنند؟   

گروپ معین در داخل اداره کرزی و خارج آن زمینه های شکست، جامعه بین المللی و آمدن دموکراسی واقعی را با ترفند های گوناگون  ایجاد میکنند که این هم خود ناشی از عقب ماندگی فرهنگی و فرهنگ مسلط قبیلوی در افکار این تیم معلوم الحال میباشد.   که در این صورت  اگر جامعه جهانی با این ترفند ها جواب مثبت دهد، تروریزم، طالبان و القاعده را به رسمیت شناخته و عوامل مداخله شان  در افغانستان  آشکار میگردد. با این تفاوت  متوجه این امر نیستند که نیروهای دیگر نا راضی سیاسی و اجتماعی در کشور وجود دارند که  با فرهنگ سیاسی  اعتراضات و  مخالفت های خودها را  از طریق  مبارزات مسالمت آمیز  و با فرهنگ سیاسی در داخل و بیرون مرزهای کشور بیان میکنند.

اعتراف گروه تروریستی طالبان، توسط جامعه بین المللی و تثبیت حق شرکت  در اداره آینده کشور  نیرو های دیگر را نیز  تشویق به تشکیل  نیروهای نظامی مسلح و مخالفت نظامی برای کسب امتیاز و شرکت در اداره کشور تشویق نخواهد کرد؟  

با این عمل جامعه بین المللی، پیش از این که بحران زدایی کند، عامل ایجاد بحران دیگر در کشور ما و منطقه میگردد.  که این خود بسیار خطرناکتر از شرایط کنونی بوده و وضع را در منطقه از این بیشتر به وخامت میکشاند.  

 جامعه جهانی چرا متوجه این امر نیست که یک بخش بزرگ از جامعه و مردم افغانستان هم در مخالفت با طالبان تروریست و القاعده قرار دارند و هم مخالفت با ساختار و طرز اداره کشور به صورت کنونی .

 جامعه جهانی باید متوجه باشد که مذاکره و تفاهم با تروریست ها بخش بزرگ و سالم جامعه را  با هر اداره که ایجاد شود در مخالفت با این پروسه قرار خواهد داد.

امیدوار هستم که منظور جامعه جهانی از سرکوب بخش بزرگ و سالم جامعه و کشور ما توسط تروریست های  با ریش و لونگی  در بیرون از نظام   و  با دریشی و نکتایی در داخل نظام نباشد.

پیشنهاد در مورد مذاکره و تفاهم با نیروهای مسلح مخالف، نه با تروریستان و  القاعده. 

-  دولت و شرایط مذاکره، مصالحه و تفاهم  با مخالفین.

هیچ دولتی از موضع ضعف و ناتوانی  با مخالفین بخصوص مسلح، مذاکره و تفاهم نخواهد کرد و اگر از موضع ضعف و ناتوانی صورت گیرد، به معنی شکست و تسلیمی قدرت میباشد نه تفاهم.  

در صورتیکه  ابتکارات نظامی و قدرت مانور مخالفین مسلح ( نه تروریستان که مصالحه با آن، خیانت به حرمت انسانیت است)  در حدی باشد که هر لحظه  امنیت و ثبات شهر و محلات را به چالش بکشد، در این صورت تن در دادن به مصالحه، شکست فاحش، ضعف حکومت و توانایی مخالفین را نشان میدهد.  

در چنین حالات  دولت ها باید با اقدام وسیع و گستردهً نظامی در مطابقت با شرایط جغرافیایی  به تقسیم بندی ساحات  و مراکز نظامی  و سازمان دهی مخالفین پرداخته و این مراکز را  نظر به  اهمیت شان با تمام قوت مورد چنان ضربات خورد کننده قرار دهد که قوت ابتکار نظامی  و مانور شانرا در این مراکز  از دست شان کشیده  و دشمن باید طوری  مورد ضربه قرار گیرد که توانایی مقاومت در جنگ جبهه ی را  از دست داده، از مراکز متواری و قدرت سازمان دهی منظم دوباره را نداشته باشد.

در این زمان است که با مخالفین مسلح ، نه با تروریست ها  میشود  پیشنهاد دیالوگ، مذاکره و تفاهم را کرد، یعنی از یک موضع  غالب و قوی  که دشمن بداند، که دیگر مقاومت دوباره جز نابودی آنها چیز دیگری را در پی نخواهد داشت.   در ان صورت است که مطابق قوانین مطروحه  با این مخالفین  مصالحه و تفاهم صورت میگیرد  و  غایله پایان می یابد.

همچنان دیالوگ به آن عده از گروپ های ناراضی سیاسی صورت میگیرد  که بنابر اختلافات سیاسی در سیاست ها، ساختار نظام سیاسی، در محتوی قانون اساسی و اختلاف نظر روی بسیار از مسایل داخلی و خارجی  کشور با هم دارند.  میشود با آنها مذاکره، دیالوگ و تفاهم کرد.    

با تروریست های تثبیت شده که مصروف جنایات سازمان یافته  ایجاد وحشت، ترور، انتحار، راکت پرانی  و تیزاب پاشی هستند،  با زبان دیگر باید حرف زد. 

همچنان  در افغانستان برای آن عده از عناصر و افرادی که فریب تبلیغات گروه های تروریستی را خورده و بنابر عوامل مختلف  ناگذیر شده سلاح بردارد و در صف  آنها قرار گیرد، در پهلوی عملیات گسترده نظامی  در ساحات معین  ضرب الاجل زمانی تا مدت شش ماه تعین شود که در این مدت زمان تمام فریب خورده ها  صف خود را  از عناصر سازمان یافته  و مکتبی  تروریست ها  جدا کنند و همزمان کار وسیع سیاسی روشنسازی اذهان فریب خورده ها  با استفاده از متنفزین  و ایجاد ارتباط با آنها  نیرو های سازمان یافته از نیروهای فریب خورده  تفکیک  گردد.  در این صورت است که با تفکیک  این نیروها   با فریب خورده ها  تفاهم میتوان نمود.

ادامه دارد ...

پایان بخش  اول

هالند،  محمد اسلم سلیم

-------------------------------------------------