ملالی جویا و پارلمان

نصیر خالد – کانادا
nasirkhalidvoa@yahoo.ca
www.omed.ca

بعد از انکه سال گذشته ملالی جویا از پارلمان کشور اخراج شد، سر و صدای وی از داخل و خارج کشور بلند شد. او در مصاحبه ی با بی بی سی صدای خود را صدای ملت افغانستان خواند و دیده بان حقوق بشر هم با تعلیق عضویت او مخالفت کرده بود، اما به نتیجه ای نرسید. سازمان دیده بان حقوق بشر او را "مدافع سرسخت حقوق بشر و آواز بلندی برای زنان افغان" خوانده بود. یک عضو هیات اداری مجلس نمایندگان افغانستان در گفتگو با بی بی سی اعلامیه دیده بان حقوق بشر را مداخله در امور داخلی پارلمان افغانستان تعبیر کرد و گفت که مسئله بازگرداندن خانم جویا به مجلس از صلاحیت های اعضای پارلمان است.

سازمان دیده بان حقوق بشر از پارلمان افغانستان خواسته بود که در یک "اقدام فوری" وظیفه جویا را دوباره به او بازگرداند و نیز در مورد روشهای پارلمانی که سبب وضع محدودیت بر آزادی بیان می شود، تجدید نظر کند.

آقای آدمس، مسئول بخش آسیایی دیده بان حقوق بشر در این اعلامیه می گوید: "وضع ممنوعیت بر انتقاد از پارلمان، چیزیست که اصول آزادی بیان را نقض می کند؛ اصولی که در قوانین جهانی و در سراسر جهان مورد احترام است."

البته من در نوشتار های قبلی ام نکته نظرات خاص خود را پیرامون ملالی جویا بیان کرده و نیاز به تکرار آن نمی بینم. اگر به قضایا و جریانات کشور مخصوصا از بدو تاسیس حکومت آقای کرزی بدقت نظر اندازی نمائیم. بیشرین مشکلات در کشور ما ناشی از مداخلۀ آشکار دفاتر مربوط به ملل متحد و حقوق بشر بوده است. که اگر بالای هر یک حتی مختصر هم اشاره نمایم صحبت به درازا خواهد کشید. صرف در این بخش میخواهم بالای اشاره ی به سازمان دیده بان حقوق بشر که به یقین بار دیگر به دفاع از ملالی جویا صدای خود را بلند خواهد کرد، داشته باشم:

من از سال 1990 تا 2006 مسوول برنامه رادیوئی در شهر تورنتو بودم و در این مدت با مشکلات زیادی هم مواجع بوده ام که یکی از آنها مراعات آزادی بیان بود. بر اساس قانون مطبوعات کانادا که شاید در دیگر کشور ها نیز چنین باشد هیچکس حق ندارد تا از طریق امواج نشراتی کسی را نام گرفته توهین، دشنام و تحقیر نماید در صورت ارتکاب با مسوول برنامه و گوینده مطلب برخورد قانونی صورت میگیرد. وقتی در داخل کشوری که خود ممثل دموکراسی در جهان است قانون چنین است که نباید افراد و اشخاص مورد توهین قرار گیرند. چطور سازمانهای حقوق بشر در کشور ما چنین حق را بمردم افغانستان نمیدهند تا قانون را در کشور تطبیق نمایند. و تعریف خاص این سازمانها محترم از آزادی بیان چیست؟ و با کدام محاسبه سازمان دیده بان حقوق بشر ملالی جویا را{ مدافع سرسخت حقوق بشر و آواز بلندی برای زنان افغان} خطاب نموده بود؟ آیا از دید ایشان دشنام دادن و توهین نمودن به این و آن آزادی بیان است؟

هفته گذشته وقتی فلم فتنه از طریق انترنت به نمایش گذاشته شد سر و صدا های زیادی بلند شد و شخصیت های شناخته شدۀ جهان در مورد فلم اظهار عقیده نمودند. خوب است در این بخش توجه خوانندگان گرامی را به صحبت های سر منشی ملل متحد که در رابطه به آزادی بیان میباشد، جلب نمایم:

آقای بان طی بیانیه ای که در واکنش به پخش اینترنتی فیلم فتنه صادر کرده، با کسانی که این فیلم را توهین آمیز می دانند ابراز همدلی کرده و آنان را به آرامش فراخوانده است، وی در این بیانیه تأکید کرده که آزادی بیان باید پاس داشته شود اما باید با احساس مسئولیت اجتماعی نیز همراه باشد.

همچنین در همین رابطه دولت اسلوونی که ریاست دوره ای اتحادیه اروپا را به عهده دارد نیز انتشار فیلم فتنه را محکوم و اعلام کرده که این فیلم هدفی جز ایجاد نفرت ندارد و آزادی بیان باید در فضای احترام به مذاهب و دیگر اعتقادات و همراه با حس تعهد رعایت شود.

در جهان غرب ار آزادی بیان چنین تعریف مینمایند اما متاسفانه در کشور ما دشنام دادن به افراد و اشخاص را معیار برای آزادی بیان تعین میکنند و آنانی را که به دیگران توهین میکنند مدافع سرسخت حقوق بشر میخوانند.

من با این نظر موافقم که در کشور ما افرادی زیادی وجود دارند که مرتکب جنایت بشری شده اند و باید هم مورد پیگرد قانونی قرار بگیرند و تا زمانیکه حکم محکمه بالای شان مبنی بر محکومیت صادر نشود آنها متهم میباشند. دیده شده که هنوز هم در کشور های غربی کسانی را که چندین دهه قبل مرتکب جنایت بشری شده اند مورد بازجوئی و محکمه قرار میدهند اما هرگز از آنها با الفاظ ژشت و رکیک یاد نمیکنند و حتی موقعیکه جرم آنها ثابت میشود با احترام مجرم را مورد مجازات قرار میدهند و این روش باید در کشور ما نیز عملی گردد.

بروز شنبه 5 اپریل بار دیگرملالی جویا صدای خود را برای ورود به پارلمان بلند کرد. جویا به بی بی سی گفته است او در این مدت به دلایل امنیتی نمی توانسته است برای ورود دوباره به پارلمان اقدام کند. او گفته است دو ماه پیش اقدامات خود را برای تکیه زدن دوباره بر کرسی پارلمان آغاز کرده است.

بعد از آنهمه رسوائی که ملالی جویا در تلویزیون های افغانی مقیم امریکا ببار اورد. معلوم نیست وی اکنون با چه دلیلی قانع کننده تصمیم ورود به پارلمان افغانستان را گرفته است؟ با کدام روئی جویا میخواهد که بار دیگر در کنار کسانی قرار گیرد که وی آنها را حیوانات وحشی خوانده و مکان مقدسی که در دیوار آن آیات مقدس قران نصب است طبیله خانه خطاب نموده است؟

جویای نگفته است که که اقدامات خود را از کجا شروع نموده است؟ دو ماه قبل جویا در امریکا به سر میبرد. پس معلوم میشود که سفر پر خرچ ملالی جویا بی دلیل نیست و کسانی در امریکا برایشان وعده های سپرده اند. و یا اینکه دوستان پاکستانی ایشان که زمینۀ سفر اخیرش را با پاسپورت جعلی به امریکا مساعد ساخته اند، در ورودش به پارلمان تلاش نمایند

اگر پارلمان افغانستان تصمیم خود را در این مورد تغییر دهد و اجازۀ ورود دوباره جویا را به پارلمان دهد در آنصورت صلاحیتها و آزادی خود پارلمان زیر سوال خواهد رفت؟ زیرا به اساس گفته های جویا به یقین که قدرت مندان و یا هم موسسات حقوق بشر، پارلمان افغانستان را زیر فشار قرار خواهند داد.

مهمتر از همه، خانم جلالی جویا از افغانستان ممنوع الخروج میباشند اما به امریکا سفر کرد. و باید مورد پیگرد قانونی قرار بگیرد چون از نظز قانون ملالی جویا خود فعلا یک مجرم و قانون اساسی کشور زیر پا نموده است و باید مجازات شوند و اگر جویای مورد بازپرسی قرار نمیگیرد، پس از دید من متاسفانه قانون در کشور ما مورد تطبیق ندارد و جویا هم بعد از این حق ندارد کسی را بجرم جنایت توهین و تحقیر نماید.

زیرکان رابه فریبی نتوان برد ز راه به خریدار عمل این همه تقوا مفروش